U kunt uw Pluim bij Uitgeverij Contact inwisselen. Klik hier!

Klik hier voor meer informatie

Klik hier voor meer informatie

Zijn debuut werd bekroond met een klein schandaal: bij de uitreiking van de Anton Wachterprijs voor Nanne Teppers roman De eeuwige jachtvelden liet de weduwe van Simon Vestdijk hem enige malen weten dat ze zijn boek maar 'armzalig vond'. Tepper: 'Tijdens de borrel na afloop van de uitreiking werd ik af en toe lastiggevallen door mevrouw Vestdijk die mij in verschillende etappes kwam vertellen wat ze van mijn boek vond. Ik ben voortijdig vertrokken.' Sindsdien is Teppers ster - in weerwil van de weduwe - alleen maar rijzende. Recent werd hij genomineerd voor de Impac Dublin Literary Award en van zijn debuutroman zijn de filmrechten verkocht.

Nanne Tepper is geboren in het Groningse Hoogezand in 1962, maar verhuisde op zijn tiende naar Veendam, de stad die vooral aandacht krijgt in de novelle De avonturen van Hillebillie Veen - geschreven naar aanleiding van het Belcampo-stipendium van de Provincie Groningen dat hij in 1988 kreeg. Sinds zijn achttiende woont Tepper in Groningen, waar hij aanvankelijk Nederlands studeerde maar vervolgens koos voor het schrijven. Naast het schrijven van romans speelde Tepper enige tijd in de rock'n'roll-band 'The Diseases' en schreef sindsdien voor uiteenlopende dag-, week- en maandbladen, variërend van Hollands Maandblad tot Schrijver & Caravan. Tepper schrijft essays en kritieken voor NRC Handelsblad en columns voor het voetbladmagazine Johan.

Teppers schrijfcarrière kwam langzaam op gang: een eerste lijvige roman werd vernietigd, daarna stuurde hij verhalen naar diverse literaire tijdschriften, waaronder De Biels en Optima. Bij Contact verscheen zijn debuutroman De eeuwige jachtvelden, waarin het draait om een nogal losbandig artsengezin in het dorp Oude Huizen in Oost-Groningen. Centraal staat de aantrekkingskracht tussen twee van de drie kinderen van het gezin, Victor en Lisa. Ze moeten uit elkaar, weg van Oost-Groningen, maar het verlangen blijft - nu gesublimeerd. Naast het Nabokoviaanse incestthema valt vooral de opbouw van het boek op, dat gemodelleerd is naar de Eerste symfonie van Mahler, met dezelfde karakteristieken als de symfonie, van 'langsam, schleppend, wie ein Naturlaut, tot 'stürmisch bewegt'. Mahler blijkt inderdaad een belangrijke muzikale inspiratiebron voor Tepper, evenals Frank Zappa, zo blijkt uit een interview. "Die verrukkelijke strijd van Mahler tussen het platte en aardse en het hemelse, tussen dood en verderf en romantiek [...] dat heb ik in mijn boek ook geprobeerd. Ik heb van mijn boek een symfonie willen maken, met veel muzikale trucage, om de thematische herhalingen die er in voorkomen voor de lezer niet te vervelend te maken."

Naast muzikale verwijzingen staan er ook talloze literaire referenties in Teppers debuut: naast de al genoemde Nabokov, zijn ook echo's te herkennen van Salinger, Faulkner, Baudelaire en Kerouac. De verschillende vertelinstanties van het boek doen Faulkneriaans aan en het einde van het boek is een knipoog naar Kerouacs On the Road: 'En ik hang voor dat dakraam en zie de avond over de velden en de zon die achter de einder dooft en er spoelt iets warms door dat wat van mij over is en dood zal ik wel niet meer gaan en als ik door het dakraam vloei en de avonden van altijd ruik, zie ik in mijn hoofd mijn oude vriend Zonnebloem die mij bij een elleboog pakt en zegt: Mien beste kerel, waist nog wel.'

Vanwege deze literaire verwijzingen en de ambitieuze aanpak van het boek, vol flashbacks en monologen, werd het boek door sommige recensenten (Robert Anker, Jaap Goedegebuure), kritisch bejegend. Maar de lof overheerste, zeker in een zeer enthousiaste bespreking van Reinjan Mulder in NRC Handelsblad en Onno Blom in Trouw. Blom: 'Nog gewaagder dan zijn onderwerp is Nanne Teppers stijl. In meer dan driehonderd pagina's en vier 'boeken' stuwt hij het verhaal voort. Langs talloze perspectiefwisselingen, brieven, herinnerigen en herhalingen beneemt Tepper je de adem.' Arjan Peters (de Volkskrant) prees het dat Tepper in zijn boek 'buiten zijn eigen werkstuk' trad. Inmiddels zijn de filmrechten voor het boek verkocht.

Na Teppers debuut verschenen in 1998 maar liefst twee literaire werken van zijn hand: de novelle De avonturen van Hillebillie Veen (resultaat van het winnen van het Belcampo Stipendium voor de Provincie Groningen) en De vaders van de gedachte. De laatste roman gaat over de cabaretier Co Starring, die op tournee is, en zijn dertienjarige, vroegrijpe maar steeds zieker wordende dochter Merel heeft meegenomen. Co is 33, mislukt als dichter, uitgekeken op het cabaret en zijn relatie met Merels moeder is ten einde. Vader zijn is het enige waarin hij nog goed is. Dus trekken Co en Merel slikkend en zuipend van stadje naar stadje. Het boek valt op door zijn vlotte verhaal, snelle, geestige dialogen en vele songteksten - van Portis tot Radiohead. Ook in deze kleine roman zijn de literaire verwijzingen weer talrijk. Recensenten waren voorzichtiger, maar over het algemeen lovender over dit boek dan over De eeuwige jachtvelden. Onno Blom: "De titel van Teppers roman draagt, achteraf gezien, de oplopende spanning van het boek al in zich. Wat is de vader van de gedachte? De wens. En wat is de wens van een vader, die zijn dochter ziet lijden? Dat het lijden stopt. De angst dat de dood op zeker moment zal toeslaan, blijft tot en met de laatste regel van de roman bestaan."

De vaders van de gedachte werd genomineerd voor de Libris literatuurprijs. Tepper is nu bezig met een groter literair project, een historische roman die wederom speelt in Groningen. Hij schrijft wekelijks in het Algemeen Dagblad en regelmatig voor NRC Handelsblad.