Klik hier voor meer informatie

Klik hier voor meer informatie

Max Niematz is een karakterschrijver, d.w.z. een schrijver wiens ideaal het is ‘het woord bij de daad te voegen’. Authenticiteit als mens prevaleert boven kwaliteit als schrijver, wat niet wegneemt dat zijn proza efficiënt, verzorgd en herkenbaar is.

Niematz werd geboren in 1942 te Tilburg. Hij doorliep aldaar het gymnasium en de kunstacademie, studeerde Engels in Amsterdam en gaf een poosje les. Na zijn ontslag kon zijn eigenlijke carrière beginnen. Tijdens een tweejarig verblijf op Sint Maarten schreef hij zijn eerste gedichten en debuteerde met poëzie bij BZZTôH (De bestijging van Popoque, ‘87), gevolgd door Een wonder van Morpheus (‘89) Dat Niematz ‘autoverkoper in de Sahel’ is geweest, is een apocrief verhaal, door de fantast Bart FM Droog ooit als grap in omloop gebracht, waarna biografen op internet het elkaar hardnekkig nabauwen. Niematz heeft éénmaal een Sahara-reisje ondernomen en zijn auto daar verkocht om zijn terugreisticket te kunnen betalen – mede dáárom een memorabele reis, omdat hij in Tamanrassset, midden in de woestijn, het contractaanbod ontving voor de bundel Zielsvrienden (Arbeiderspers, 1991).

Niematz draagt de poëzie een warm hart toe, maar vanaf 1991 schrijft hij enkel nog proza. De poëzie werd hem te introvert, te beklemmend, een steeds dieper in zichzelf afstijgen - zij liet te weinig ruimte voor eigenschappen als mensenkennis, humor, gevoel voor drama en het narratieve. In Vrij Nederland: "Na mijn overstap naar proza heb ik jarenlang niets anders gedaan dan schrijven, denken en schrijven, zonder me met uitgevers te bemoeien, zonder contact met de buitenwereld, zonder noemenswaardig te leven." Hij debuteerde met proza in De Revisor, publiceerde in Maatstaf, De Gids, Wereldtijdschrift e.a. en liet zijn verhalen in boekvorm verschijnen: de bundel Twee vreemden in een bootje (Veen, ‘95), die voor de Debutantenprijs werd genomineerd en op de longlist van de Librisprijs stond. Bij Contact verschenen daarna 3 romans: Eilandvrees (1998), Op de leegte (1999) en Tweemaal Flip & een borsalino (2003).

De laatste roman werd door Jeroen Vullings in VN omschreven als ‘Niematz’ meest trefzekere boek: een schijnbaar transparante, zorgvuldig gestileerde roman met een meedogenloze en tegelijk komische, broeierige tekening van typische Niematz-helden, verdwaalden in het absurde bestaan’. In 2000 ontving hij van de provincie Groningen het Belcampo-stipendium.

Ondanks deze successen werd het voor Niematz tijd voor herbezinning. Een unieke, merkwaardig spartaanse periode brak aan. Hij verbrak alle banden met de publiciteit, inclusief die met zijn collega’s en zijn uitgever, en startte een queeste naar de vroegste creatieve jaren, naar dat amalgaan van doelloosheid, onbevangenheid en jeugdig élan, waaruit zijn schrijfwerk is voortgekomen.
Na een radiostilte van drie jaar verscheen bij uitgeverij Contact de alom goed ontvangen boerenroman Kromzicht (2008). In mei 2009 zal de roman Het wachtlokaal het licht zien.